روزی من و دوستم زندگی به سفر رفتیم.شک داشتم که می توانم همسفر خوبی برای دوستم باشم

و تا آخر این راه او را همراهی کنم یا خیر! نسیمی آمد و شاخه ی خیالم را تکان داد و با خود قاصدکی را

آورد.قاصدک در گوش دلم گفت: برای اطمینان از پل متروکه ی تردید عبور کن.از پل  تردید گذشتم و به

راهم با همسفرم زندگی ادامه دادم.هنوز چند قدمی نرفته بودیم که به دریای سرنوشت  رسیدیم.امواج

آرامش به آرامی بر ساحل خوشبختی ضربه می زد.زندگی گفت:بیا با قایق شادی ها  از دریای

سرنوشت عبور کنیم.قبول کردم و سوار قایق شادی ها شدیم و با قدرت عشق پارو زدیم.چندی نگذشته

بود که خورشید با وفائی غروب کرد و موج بلا بر سر ما بارید و طوفان مشکلات قایق ما را واژگون ساخت و

ما به داخل گرداب مصیبت افتادیم.در حال غرق شدن در خودم بودم که یاد زندگی ام افتادم.دستم  را به

دستانش رساندم و او را به قایق رساندم و او از مرگ نجات یافت.آسمان تیره و تار گشت.آری خورشید

با وفائی غروب کرده بود.زندگی ام حتی سرش را برنگرداند که برای آخرین بار من را ببیند.او رفت و من در

باتلاق تنهایی در زیر آسمان بدبختی خود فرو رفتم و مردم.قبل از مرگ یاد جمله ای از بزرگترین شاعره ی

وجودم افتادم و آن این بود: (آه ای زندگی منم که هنوز با همه پوچی از تو لبریزم)