آنکه بر کردار خويش فرمانروايي کرد و دليرانه بسوي راه هاي نارفته رفت بي گمان آموزگار آيندگان خواهد شد

آرمان را نبايد فراموش ساخت اما مي توان هر دم ، به روشي بهتر  براي رسيدن به آن انديشيد

ارزش سختي هاي روزگار را بايد دانست ، آنها آمده اند تا ما را  نيرومندتر سازند

زمین هر روز هزاران هزار  گل زیبا به ما ارزانی می دارد اما کمتر کسی زمین را می بیند

آدمها را آنگونه بخواهیم که هستند نه آنگونه که می خواهیم

باور بدبختی از خود بدبختی دردناکتر است

مدیران پر حرف ، وقتی برای عمل ندارند

هیچ رخدادی از اندیشه ما پاک نخواهد شد چه زشت و چه زیبا . تنها گذر زمان است که آنها را کم رنگ می کند

آدم های بزرگ به خوشی های کوتاه هنگام تن نمی دهند

اگر از خودخواهی کسی به تنگ آمده ای او را خوار مساز ، بهترین راه آن است که چند روزی رهایش کنی

تا چیزی از دست ندهی چیز دیگری بدست نخواهی آورد این یک هنجار همیشگی است

همای بخت بر شانه ات نخواهد نشست مگر آنکه شانه ای به گستره و پهنای کوهستان داشته باشی

بدان همواره آنکه برای رسیدن به تو از همه چیزش می گذرد روزی تنهایت خواهد گذاشت، این هنجار دردناک زندگی است

دریاها نماد فروتنی هستند . در نهاد خود کوه هایی بلندتر از خشکی دارند ولی هیچ گاه آن را به رخ ما نمی کشند

خویشتن و مردم را هنگامی می شناسی ، که تنها شوی

فرودستان ، در بهترین هنگامه هم ، بهانه های فراوان ، برای انجام ندادن کار های خویش دارند

به کوهستان می نگرم ، درونم سرشار از نیرو می شود کوهها سر فرود می آورند ، و می گویند : باز ما را درخواهی نورد

برای پرش های بلند ، گاهی نیاز است چند گامی پس رویم

خودت را بشناس اما به آن مبال

کودکی که گناه خویش را بدون پرسش ما به گردن می گیرد در حال گذراندن نخستین گام های  قهرمانی است

بداندیش همیشه ، کارش گره  می خورد

مرد دلیر بهنگام ستیز و نبرد ، همراهانش را نمی شمارد